Czy koty zawsze spadają na cztery łapy?
Każdy zna powiedzenie „koty zawsze spadają na cztery łapy”, ale czy jest w nim ziarno prawdy? Czytaj dalej, aby się tego dowiedzieć.
Każdy zna powiedzenie „koty zawsze spadają na cztery łapy”, które oznacza, że koty mogą przetrwać upadki z niesamowitych wysokości. Niektórzy uważają, że jest to spowodowane wyjątkową zdolnością kotów do zachowania równowagi, a inni obstawiają, że to czysta magia. Ta umiejętność intryguje naukowców od wieków.
Ale jak ma się ona do prawdy na temat kocich upadków? A może to tylko mit? Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, czy koty zawsze spadają na cztery łapy i jak to robią.
Czy koty zawsze spadają na cztery łapy?
Koty mają wbudowany system utrzymywania równowagi zwany „odruchem prostowania”, który pozwala im odpowiednio ułożyć ciało podczas upadku i wylądować na łapach. Chociaż koty często potrafią wylądować we właściwej pozycji, nie dzieje się tak za każdym razem. Wysokość upadku może mieć wpływ na ich zdolność do bezpiecznego wylądowania.
Od początku XIX wieku zdolność kotów do spadania na cztery łapy przyciągała uwagę naukowców. Początkowo sądzono, że tuż przed upadkiem koty są w stanie „odepchnąć” się od ręki osoby, która je trzyma.
Jednak francuski naukowiec Etienne-Jules Marey odkrył w 1894 roku, że nie jest to prawdą. Za pomocą kamery chronofotograficznej udało mu się z prędkością 60 klatek na sekundę zarejestrować film przedstawiający spadającego kota, a następnie odtworzyć go w zwolnionym tempie i zademonstrować, jak kot ląduje na łapach.
W jaki sposób koty są w stanie wylądować na łapach?
Kocia zdolność do spadania na cztery łapy ma związek z tak zwanym odruchem prostowania.
Podczas upadku koty potrafią obrócić swoje ciało we właściwą stronę i bezpiecznie wylądować na łapach. Narząd przedsionkowy (błędnik) znajdujący się w uchu kota umożliwia zachowanie równowagi i orientację w przestrzeni, dzięki czemu koty są w stanie szybko stwierdzić, gdzie jest góra a gdzie dół i błyskawicznie obrócić głowę tak, aby reszta ciała mogła za nią podążyć.
Koty mają również szkielet o niezwykłej budowie: nie posiadają obojczyków, za to ich kręgosłup składający się z 30 kręgów jest bardzo elastyczny. Dzięki temu koty mogą łatwo i szybko skorygować pozycję ciała podczas upadku. Spadając, koty wyginają grzbiet, łapy umieszczają pod ciałem, przy czym przednie łapy zbliżają do pyska, aby go chronić. Niewielki stosunek wielkości ciała do jego wagi również pomaga kotom wylądować na łapach, ponieważ są dzięki temu w stanie spowolnić prędkość, z jaką poruszają się podczas upadku.
U kotów odruch prostowania rozwija się bardzo wcześnie i po raz pierwszy pojawia się u kociąt już w wieku 3 tygodni, a w 7. tygodniu życia jest już w pełni rozwinięty.
W jaki sposób wysokość, z jakiej spada kot, wpływa na jego wylądowanie?
Aby kot mógł z powodzeniem spaść na cztery łapy, ważna jest wysokość, z jakiej spada. W badaniu przeprowadzonym w 1987 roku przez Animal Medical Centre w Nowym Jorku przeanalizowano dokumentację weterynarzy dotyczącą kotów, które spadły z wielopiętrowych budynków, i odkryto niesamowite dane statystyczne. Większość kotów wylądowała na twardym betonie, a jednak 90% wszystkich badanych kotów przeżyło upadek, a tylko 37% z nich wymagało natychmiastowej pomocy.
Jednak to wysokość, z jakiej spadały koty, miała największy wpływ na pomyślne wylądowanie. Koty, które spadły z wysokości od 7. do 32. piętra, doznały mniej obrażeń, natomiast koty, które spadły z wysokości od 2. do 6. piętra, doznały większych obrażeń. Co zaskakujące, kot, który spadł z niebywałej wysokości 32. piętra i wylądował na betonie, opuścił klinikę weterynaryjną po 48 godzinach jedynie z ukruszonym zębem i niewielkimi obrażeniami płuc.
Naukowcy uważają, że im większa wysokość, z której spada kot, tym więcej ma on czasu na odpowiednie ułożenie ciała. Maksymalna prędkość kota podczas spadania wynosi około 60 mil na godzinę, co jest wartością znacznie mniejszą niż prędkość spadania ludzi – około 120 mil na godzinę. Kiedy koty osiągają maksymalną prędkość podczas spadania, zaczynają się relaksować i wyciągać nogi na boki – podobnie jak robi to latająca wiewiórka – co zwiększa powierzchnię ich ciała i opór powietrza. To prawie tak, jakby koty zamieniały się w małe spadochrony, aby zwiększyć opór powietrza.
Tajemnica sukcesu tkwi w łapach
Na zdolność kotów do lądowania na czterech łapach i przetrwania upadków z dużych wysokości wpływa również fakt, że spędzają one dużo czasu na wspinaniu się na drzewa i inne obiekty. Oznacza to, że prędzej czy później muszą spaść z obiektów wspinaczkowych, więc przystosowały się do upadania w taki sposób, aby doznawać jak najmniejszych obrażeń. Choć kończyny kota mogą wydawać się długie i smukłe, w rzeczywistości są bardzo umięśnione i działają jak amortyzatory podczas lądowania, aby zmniejszyć siłę uderzenia. Wygięte w łuk tylne kończyny kota są zbudowane w ten sposób nie tylko po to, aby umożliwić skoki na duże wysokości, ale także w celu zmniejszenia siły uderzenia i ochrony przed jej bezpośrednim wpływem.
Mimo że koty potrafią odpowiednio ułożyć swoje ciała podczas spadania, należy chronić je przed upadkiem z dużych wysokości. Koty z nadwagą znacznie gorzej radzą sobie ze spadaniem na cztery łapy, ponieważ nadmierna masa ciała zmniejsza ich zdolność do odpowiedniego obrócenia się w powietrzu. Jeśli mieszkasz w bloku lub wysokim budynku, upewnij się, że okna w Twoim mieszkaniu są zawsze zamknięte, a jeśli chcesz je otworzyć, zamontuj odpowiednie zabezpieczenia, aby zapobiec wypadnięciu kota. Jeśli Twój kot doznał upadku, niezwłocznie zabierz go do weterynarza, ponieważ upadek mógł spowodować poważne obrażenia wewnętrzne, których nie można zobaczyć gołym okiem.
Dowiedz się więcej o zachowaniu swojego kota, korzystając z naszych podręcznych przewodników. A jeśli chcesz dowiedzieć się, czy pozostałe mity dotyczące kotów mają w sobie nieco prawdy, zapoznaj się z naszym artykułem, w którym rozprawiamy się z niektórymi najpopularniejszymi mitami i błędnymi przekonaniami o kotach. Zapraszamy do lektury.
Zespół Redakcyjny Purina
